EMEĞİN HAKKINI YOK SAYMAK ÇÖZÜM DEĞİL!

EFENEWS – İşçiler, emekçiler ve halk yoksullukla boğuşurken gündem değişiyor, emekçinin sesi duyulmuyor!

Emeğin hakkı konuşuluyor mu? Konuşuluyor elbette. Peki, emeğin karşılığı gerçekten veriliyor mu? İşte asıl mesele burada başlıyor.

Türkiye’de milyonlarca işçi, alın terinin karşılığını alabilmek için mücadele ediyor. Asgari ücretle geçinmeye çalışanlar, emeklilikte yoksulluğa mahkûm edilenler, taşeron sisteminde güvencesiz bırakılanlar, sendikal hakları için direnenler ve iş cinayetlerinde hayatını kaybeden emekçiler… Hepsinin ortak bir sorusu var: biz üretiyoruz, peki neden insanca yaşayamıyoruz?

İşçiler fabrikalarda, hastanelerde, madenlerde, belediyelerde, inşaatlarda ve hizmet sektörünün her alanında çalışıyor. Ülkenin çarklarını döndüren, hayatı ayakta tutan milyonlarca emekçi, ay sonunu getirebilmek için hesap yapmak zorunda kalıyor. Bir yanda emeğiyle geçinenlerin geçim derdi, diğer yanda lüks ve şatafat içinde sürdürülen hayatlar var.

Gündem değişiyor, emekçinin sorunları değişmiyor!

Ülkenin gündemi; siyasi operasyonlar, belediyelere yönelik müdahaleler, siyasetçilerin parti değiştirmeleri, medya üzerindeki baskılar artıyor. Kamuoyuna yansıyan fon iddiaları, ekonomik kaynakların kullanımı ve dış politikadaki gelişmeler de tartışmaların merkezinde yer alıyor. Muhalif medyaya yönelik baskı iddiaları ve ifade özgürlüğü tartışmaları ise halkın haber alma hakkını yeniden gündeme taşıyor.

Ancak bütün bu tartışmaların ortasında, işçinin gündemi aynı kalıyor: kira, fatura, mutfak masrafı, borç, işsizlik ve güvencesizlik.

İşçiler-emekçiler bu belirsizlik içinde en ağır çalışma koşulları altında insanca yaşamak istiyor. Çalışma hayatında haklarını korumaya çalışırken, kendi geleceği için güvence arıyor. Kamuda ya da özelde, yıllarca çalışmasına rağmen yarın işten çıkarılma korkusuyla yaşıyor.

Siyasetin gündemi ne kadar değişirse değişsin, emekçinin sofrasındaki ekmek büyümüyor.

Demokrasi yalnızca sandıktan ibaret değildir. Demokrasi; işçinin örgütlenebilmesi, sendikasını özgürce seçebilmesi, hakkını ararken işini kaybetmemesi ve emeğinin karşılığını alabilmesidir. Basın özgürlüğü ile sendikal özgürlük, birbirinden kopuk meseleler değildir. Her ikisi de toplumun gerçeği öğrenme ve haksızlığa karşı sesini yükseltme hakkıyla ilgilidir.

İşçinin hakkını korumak, ise yalnızca seçim dönemlerinde verilen vaatlerle mümkün değildir. Bunun için güvenceli istihdam, eşit işe eşit ücret, etkin denetim ve işçinin haklarını gerçekten koruyan bir hukuk düzeni gerekir.

Taşeron sistemi üzerinden ucuz iş gücü yaratılırken, işçinin geleceği belirsizliğe terk edilemez. Kamu kaynakları kullanılarak yürütülen hizmetlerde öncelik, emekçinin hakları ve toplumun yararı olmalıdır.

Sendikalar işçinin yanında mı, yoksa kendi gündemlerinin peşinde mi?

İşçi ve emekçilerin en önemli gücü, örgütlü olmasıdır. Ancak sendikal örgütlenme, yalnızca üyelik kartından ve toplu sözleşme imzalamaktan ibaret değildir.

İşçiler, toplu iş sözleşmelerinin içeriğini bilmeli; ücret artışlarını, sosyal haklarını ve çalışma koşullarını doğrudan takip edebilmelidir. Sendikalar şeffaf olmalı, üyelerinin iradesini esas almalı ve işçinin sözünü karar süreçlerine taşımalıdır.

Sendikal örgütlenme ve bilinçlenme

İşçinin ortak çıkarı, farklılıklarımızın üzerinde buluşabileceğimiz güçlü bir zemindir.

Sendikalar birbirleriyle rekabet ederek güç kaybetmek yerine, ortak emek sorunlarında dayanışmayı büyütmelidir. İşçi ve emekçilerin siyasette söz sahibi olması için öncü işçilerin, sendikaların, emek örgütlerinin ve demokratik toplum güçlerinin ortak mücadele alanları oluşturması gerekir.

Hiçbir ekonomik kazanç, insan hayatından ve işçinin onurundan daha değerli değildir.

Çözüm, emeğin siyaseti ve karar sahibi olmasından geçiyor!

Artık yalnızca sorunları sıralamak değil, somut çözümler üretmek zorundayız.

Güvenceli çalışma: taşeronluk nedeniyle oluşan hak kayıpları giderilmeli; sürekli ve asli işlerde güvenceli istihdam esas alınmalıdır.

İnsanca yaşamaya yetecek ücret: Ücretler, gerçek yaşam maliyetleri ve enflasyon karşısında düzenli olarak değerlendirilmelidir.

Özgür sendikal örgütlenme: Sendikal faaliyetler nedeniyle işten çıkarmalara karşı etkili koruma sağlanmalıdır.

Şeffaf toplu sözleşmeler: İşçiler, kendi haklarını belirleyen sözleşmeler hakkında eksiksiz bilgilendirilmeli ve karar süreçlerine katılmalıdır.

İşçi sağlığı ve güvenliği: Bağımsız denetimler artırılmalı, iş kazalarını önlemeyen işverenler ve sorumlular hukuka uygun, caydırıcı yaptırımlarla karşılaşmalıdır.

Kamusal kaynaklarda hesap verebilirlik: Kamu ihaleleri, fonlar ve kaynakların kullanımı şeffaf biçimde denetlenmeli; kamu yararı ve emekçinin hakkı korunmalıdır.

Emekçinin siyasette temsili: İşçiler yalnızca seçim dönemlerinde hatırlanan bir kesim olmaktan çıkarılmalı; çalışma hayatına ilişkin kararların alınmasında doğrudan söz sahibi olmalıdır.

Çünkü işçinin sorunlarını, işçiyi dinlemeden çözemezsiniz. Emeğin hakkını, emeği üretenleri karar mekanizmalarının dışında bırakarak teslim edemezsiniz.

Emeğin sesi ve sözü kısılmamalı

Bugün halkın haber alma özgürlüğünü, ifade özgürlüğünü ve örgütlenme hakkını savunmak ne kadar önemliyse, işçinin insanca yaşama hakkını savunmak da o kadar önemlidir.

Siyasette yaşanan gelişmelerin gölgesinde işsizliğin, yoksulluğun, güvencesizliğin ve iş cinayetlerinin unutulmasına izin vermemeliyiz. Ülkenin geleceği, yalnızca siyasi iktidarların kimlerle mücadele ettiğine göre değil, çalışan insanların nasıl yaşadığına bakılarak değerlendirilmelidir.

İşçinin hakkı, başka bir gündem oluştuğunda rafa kaldırılacak bir mesele değildir. Emeğin karşılığını alamadığı, insanların çalıştığı halde yoksullaştığı, sendikal hakların baskı altında kaldığı bir düzende toplumsal adaletten söz etmek mümkün değildir.

Mesele yalnızca kimin iktidarda olduğu değil, iktidar kimde olursa olsun emekçinin nasıl yaşadığıdır.

Temiz siyaset, bağımsız yargı, özgür basın ve örgütlü emek; adil bir toplumun birbirinden ayrılmaz parçalarıdır.

Unutmayalım: işçiler ve emekçiler yalnızca üretimin yükünü taşıyan değil, ülkenin geleceğinde söz sahibi olması gereken toplumsal güçtür.

Cemal BİLGİN

İlginizi Çekebilir

DEĞİŞEN DÜNYAYA YENİ BİR TOPLUM SÖZLEŞMESİ GEREKİR

EFENEWS – Gençler artık kendilerine sunulan geleceği kabul etmiyor. İşçiler güvencesizliği, emekliler yoksulluğu, kadınlar eşitsizliği, …

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir