İSMAİL ŞİMŞEK’İN “MONOKROM” SERGİSİ SANATORIUM TOPHANE’DE AÇILDI

EFENEWS – SANATORIUM Tophane, İsmail Şimşek’in “Monokrom” başlıklı kişisel sergisini sanatseverlerle buluşturdu. Monokrom kavramını çok renkli yüzeylerin altında varlığını sürdüren değişmezlik üzerinden yeniden ele alan sergi, resimsel düzen ile heykelsi konstrüksiyon arasındaki sınırda renk, çizgi ve malzemenin kurduğu kırılgan dengeye odaklanıyor.

Modern sanat tarihinde monokrom, resmin temsilden, anlatıdan ve renk çeşitliliğinden uzaklaşarak kendi maddi ve kavramsal sınırlarına yöneldiği önemli bir kırılma noktası olarak öne çıkıyor. Kazimir Maleviç’in Siyah Kare’si tek renkli yüzeyiyle resim için yeni bir başlangıç alanı açarken, Aleksandr Rodçenko’nun kırmızı, sarı ve mavi monokrom çalışmaları bu yaklaşımı resmin sınırlarına kadar taşıyor. Böylece monokrom, yalnızca bir renk tercihi olmaktan çıkarak resmin ne olduğu ve hangi unsurlardan arınarak varlığını sürdürebileceği üzerine bir sorgulamaya dönüşüyor.

İsmail Şimşek’in Monokrom sergisi ise bu tarihsel mirası farklı bir perspektiften ele alıyor. Sanatçının son dönem çalışmalarından oluşan sergi, modernizmin tek renkle arınma idealini tersine çevirerek renkli ve katmanlı yüzeylerin altında devam eden değişmezliğe işaret ediyor. Şimşek’in pratiğinde monokrom, tek bir rengin saflığından çok, farklı renklerin ve malzemelerin bir araya geldiği yüzeylerde değişmeden kalan yapısal bir durumu ifade ediyor. Bu yaklaşımda renk, yalnızca canlılığın göstergesi değil; görünüş ile görünüşün altında varlığını sürdüren gerçeklik arasındaki mesafeyi açığa çıkaran bir unsur olarak beliriyor.

Heykel eğitiminin kazandırdığı yapısal düşünme biçimi, Şimşek’in malzemeyle kurduğu ilişkinin temelini oluşturuyor. Sanatçının yüzeyleri, Piet Mondrian’ın resimsel düzen anlayışı ile Naum Gabo’nun konstrüktif mekân yaklaşımını bir araya getirerek çizgi ve rengin maddesel bir yapıya dönüştüğü alanlar yaratıyor. Mondrian’da çizgi, renk alanlarını birbirinden ayırarak kompozisyonun düzenini kurarken Gabo’nun çalışmalarında mekânsal ilişkileri ve kuvvetin yönünü görünür kılan yapısal bir öğe olarak karşımıza çıkıyor. Şimşek ise bu iki yaklaşım arasında kurduğu ilişkide çizgiyi yalnızca sınır belirleyen bir işaret olmaktan çıkarıyor. İpler ve düğümler aracılığıyla çizgi, yüzeyi hem bölen hem de parçaları birbirine bağlayan fiziksel bir unsura dönüşüyor.

İlginizi Çekebilir

PERA MÜZESİ 24 KASIM ÖĞRETMENLER GÜNÜ’NÜ SANATLA KUTLUYOR

EFENEWS – Pera Müzesi, öğretmenlerin emeklerini ve eğitimdeki dönüştürücü rollerini sanatla kutluyor. Müze, 24 Kasım …

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir